Fragmenten van Eeden

Uitgekleed

En iedereen weet wat goed voor me is.
Ik tril.
Ik denk.
Alles raast in mijn hoofd.
Terwijl ze zeggen; 'het komt wel goed.'
Ik sla de deken om me heen. Niets doet er toe. Ik kan niet slapen omdat ik moet bewegen. Ik ben moe omdat ik niet kan slapen. De wereld trilt mee. Geduld om iets te doen heb ik niet. Ik lees boeken over verre reizen, maar zie alleen de vier muren die me omsluiten.
Mijn veiligheid.
Af en toe kijk ik uit het raam. De dag vordert. De minuten tikken voorbij. Als het donker wordt, is er weer een dag voorbij.
Ze zeggen dat het wel goed komt.

Wat zijn mensen eigenlijk kwetsbaar; ze zien helemaal niets in het donker.

Jacqui | 23-10-2009 | 19:29 | Link | Reacties (1)