Preditors
De basisbehoeften van een mens zijn gemakkelijk te vervullen: drinken, eten, warmte. Dat alleen is genoeg om ons in leven te houden, dus waarom verlangen we naar meer? Wat voor nut heeft het, ons te kwellen met die hang naar genegenheid, naar contact, naar de liefdevolle aanraking?
Eeden deed alles om het tegen te houden. Memories are not built to last. Zolang ze gevoed was, warm was, was ze voorzien. Van mensen afhankelijk zijn.. nee, nooit. Zij was de koude en de kille. Zij speelde met haar prooien, zij was niet de prooi. Maar in andere oorden zijn er andere roofdieren, en als je niet vlug genoeg bent, of niet berekenend genoeg, val je zelf ten prooi. En, geef toe, wat voor verweer bestaat er tegen tederheid? Wat is het wapen tegen een kus?
'Wanneer zie ik je weer?' had hij gevraagd, haar gezicht in zijn handen.
'Snel,' had ze geantwoord.
Ze meende het.
Ook al geloofde Eeden het niet toen haar werd verteld dat ze mooi was, ze wilde het graag. Hij kuste haar, en ondanks zichzelf kuste ze hem. Het vreemde vertrouwde gevoel tussen hem en haar maakte dat ze niet bij hem weg wilde. Het was als een oerinstinct, haast iets beestachtigs. Ze was niet zeker of het lichamelijk was, of ook méér dan dat. Het maakte niet uit. Haar lichaam overheerste haar op het moment, alsof ze gedrogeerd was. Ze kuste hem nog eens, en vroeg zich af hoe veel ze toe zou laten. Veel, wist ze.
Ook de dagen erna verlangde ze naar zijn kus, zijn warme lijf, zoals je verlangt naar warme thee of een goede maaltijd. Haar lichaam schreeuwde om zijn aanraking.
Als het dan zo lichamelijk was, waarom maakte het haar dan zoveel uit dat hij uitgekeken was op zijn prooi? Waarom zocht ze niet gewoon een nieuw roofdier om ten prooi aan te vallen? Of was ze, in alle kinderlijke onzekerheid die haar elke dag weer plaagde, bang dat er niet nog iemand was die haar gezicht in zijn handen zou nemen en haar zou vragen wanneer hij haar weer zag? Was ze bang dat er niemand maar zou zijn die haar mooi zou vinden? Nog altijd voelde ze de zweren kloppen, haar lelijkheid, haar schoonheid, een titanenstrijd tot de tijd vanzelf de winnaar kiest?
Misschien was het ook wel te makkelijk. Was het dan zo naief van Eeden om te denken dat ze het wel eens een keer had verdiend, dat het makkelijk zou zijn?
Naieve Eeden, you should have been protecting your heart. It was not him, it was the physical attention. And physical attention you can get from every man who listens to his between-his-legs rather than his heart.
Reageren