Fragmenten van Eeden

Matte vertelt

Ze kon dagen achtereen zwijgen, maar in haar ogen was een soort van trouw die woorden nooit zouden kunnen dragen.
Ze tekende en kleurde veel, ik las haar sprookjes voor en speelde op de harp of luit. Ik spoorde haar aan korte wandelingetjes te maken, zodat ze kon merken dat de zomer over was gegaan in herfst. De bladeren werden geliger aan de randen, maar meer nog dan dat; het rook anders. Het beviel me, en ik vroeg me af of het haar ook beviel. Als we liepen was ze vaak diep in gedachten. Soms keek ze om zich heen, alsof ze de omgeving voor het eerst zag. 's avonds hoorde ik haar vaak prevelen, ofwel in haar slaap, ofwel in een poging om in slaap te komen. Ik verstond haar niet, maar af en toe meende ik haar 'mother' te horen zeggen. Ik wist niet of ze daarmee haar eigen moeder bedoelde, of misschien een hogere vorm van een moeder, een beschermvrouwe.. Ik vroeg het haar niet. En langzamerhand begon ik vertrouwd te raken met de zwijgzaamheid. Ik werd steeds beter in het communiceren zonder woorden. Ik praatte tegen haar alsof ze gewoon terugpraatte, in haar ogen kon ik de antwoorden zien die ze me had gegeven als ze had kunnen spreken. Ik merkte dat ze het waardeerde, de manier waarop ik met haar omging. Heel even dacht ik soms dat ze zou gaan spreken; dan keek ze me aan op een zo natuurlijke manier dat ik overtuigd was haar stem weer te gaan horen. Maar vaker nog was ze ver, ver weg, en zat ze de hele dag op de grond, apatisch, en maakte ze geen contact. Ze reageerde niet op mijn verhalen en vragen, en als ik haar in de ogen keek, leek ze dwars door me heen te staren. Uit wanhoop heb ik haar eens een klap in het gezicht gegeven, en ze viel om omdat ze niet stabiel had gezeten en er niet op bedacht was geweest. Ik schrok er erg van toen ze geen enkele reactie gaf. Geen verontwaadiging, schok of woede - niets. Het voelde alsof ik een lappen pop had geslagen. Zij bleef roerloos en met open ogen liggen, en ik tilde haar uiteindelijk maar weer op de bank en dekte haar toe met de oude rafelige deken. Omdat ik me schuldig voelde bleef ik die nacht bij de bank zitten, en sliep niet.
Ik vond dat ik dat verdiende.

Jacqui | 14-09-2009 | 21:24 | Link | Reacties (1)