Fragmenten van Eeden

het ontwaken

Na verloop van tijd kreeg ze zweren in haar voeten, zo groot, bloedend en etterend, dat ze niet meer van haar plaats kwam. Ik droeg haar 's ochtends van het bed naar de sofa, en 's avonds weer terug. Ze was bang voor de pijn die het lopen haar zou doen.
'Mijn voeten willen me niet meer dragen,'  verzuchtte ze.
Ik deed mijn best voor haar, maar dragen was het enige wat ik voor haar kon doen. En ineens, kwam er plotseling die dag. Ik was weggeweest, en verwachtte haar bij thuiskomst op de bank uit het raam te zien kijken.
Eeden zat niet op de bank. Eeden stond, op de vloer van de kamer en stampte beide voeten hard op de grond. Ik liet de spullen die ik droeg uit mijn handen vallen en rende naar haar toe. Zij leek me niet te zien en stampte door. Om haar lag een klein plasje bloed, afkomstig van de zweren van haar voeten.
'Dee!' 
Ze keek me nu aan, en er ging een rare schokgolf door mijn buik. Dat vertrokken gezicht! De tranen in de ogen, waarschijnlijk van de pijn, de wenkbrauwen in een frons, een pijnlijk grimas. Voelen!
' Matte! Ik - laat - het - niet - meer - toe!'  (ze stampte nog steeds)
' Ik - heb - zo-veel bereikt! Ik laat NIET- toe, dat - het - me pakt! Ik - ben - boos! Ra-zend! RA-ZEND! Ik - voel - het! Ik - VOEL - het!'
Ze hijgde en bleef stampen.
' Ik - ben - op - zo-veel - plek-ken ge-weest! ALLEEN! Ik - ben - EI-GEN  - baas! Niet - dit! Ik - wil! Ik - vecht! VECHT!'
Ze stond even stil.
'Tijdens al mijn reizen...' hijgde ze. ' wilde ik.. het maximale uit elke... dag halen! En nu.. wil ik de dag... alleen maar doorkomen! Niet meer!' 
Ze lachte hard.
'Niet meer nu! Ik sla terug! Ja! JA!'
Ze begon te springen, hoog, ze landde hard op haar pijnlijke voeten, maar ik had het idee dat de lichamelijke pijn heel goed bij haar woede paste. Ze bleef schreeuwen, kreten van woede, blijdschap, angst, bevrijding, ergernis. en ik keek, en met haar voelde ik de groei en het besef en voelde ik ergens wat Dee moet voelen. later die avond, toen het over was, verzorgde ik haar voeten en droeg haar weer naar boven. Zij sloeg haar armen om me heen en glimlachte. Ik voelde haar lichaam, en had voor het eerst sinds een lange tijd niet meer het gevoel het dode gewicht van een zwak dier te dragen.

Een paar dagen daarna liepen we rond het huis. Ik had al opgemerkt dat hoewel ze bijna niet sliep en schor was van haar uitbarsting, ze meer lachte dan de voorgaande tijd.
Ineens zei ze: ' Ik heb er weer zin in.' 
Ik lachte terug, maar antwoordde niet.
De dag daarna holde ze samen met Zoe,(een van Brams kinderen) een pompoen uit, stak er een kaars in, verzamelde bladeren en takken en legde dit binnen samen op een schaal.
' Mooi he,' vond ze.
Nog weer een dag later vroeg zeze me ineens vanalles, hoe dingen gingen, hoe ik dingen deed, en deed ze dan samen met mij. Ze hoorde meer, luisterde meer, en ik vroeg meer van haar. Ik kon iets meer van haar en haar kennis en ervaring op aan.
Ik zei haar dat, en zij zei, na een lange bedachtzame stilte:
'Ik heb er weer zin in. Mezelf mooi maken, het huis mooi maken, reizen maken. Lachen. Praten. Maar vooral vechten. Jouw hulp gaf me het harnas, maar vechten doe ik. De zweren zijn kapot. Pijn deed het, maar ik loop weer. Spring weer. Ondanks alles. Ik heb er weer zin in.' 

Jacqui | 30-10-2009 | 19:35 | Link | Reacties (1)