Fragmenten van Eeden

Elke dag een verhaaltje

Omdat ik dat meisje ben dat geen ruzie kan maken. Dat altijd wegloopt. Al als jong kind bleek dat mijn tranen sneller waren dan mijn woorden. Erger dan dat was dat ik mij aan iemand kon hechten zoals stof aan een vochtige wond. Als men die stof lostrok was ik radeloos en steeds weer een stukje meer beschadigd. En zo werd ik het meisje dat haar eigen gezelschap meer op prijs stelde dan dat van anderen. De angst om gekwetst te worden was vele malen groter dan de angst voor de eenzaamheid. Want roepen dat niemand je begrijpt is zoveel makkelijker dan tonen wie je werkelijk bent. De verwachtingen waren altijd hooggespannen, maar dat gaf niet, omdat ik het ook waar kon maken. Wat dat met mij deed? Ik weet het niet. Jarenlang heb ik mezelf verdoofd, omwille van mezelf. Gevoelig ben ik wel, haast op het dramatische af. Maar juist de woorden die mij wanhopig probeerden te bereiken, weigerde ik te horen. Woorden als 'ik kan het niet', 'ik ben bang', 'het is teveel'- nooit zou ik die uitspreken. Ik ben niemand iemand die iets opgeeft. Ik ben niet iemand die iets half doet, ik doe iets meer en meer dan volledig. En ik ken de grenzen niet. Nu nog steeds niet. Ik voel het niet. Ik voel het niet.

Eerst dacht ik dat het verdriet was. Dat ik daarom zo graag huilde en zo graag getroost wilde worden. Maar heel, heel langzaam begint me duidelijk te worden dat ook woede me parten speelt. Misschien wel juist woede. Misschien is elke vezel in mijn lichaam wel onmetelijk boos.

Nooit kon ik ruzie maken. Nooit heb ik kunnen zeggen dat ik me gekwest voelde. Ik kneep mezelf altijd in mijn hand, zodat de pijn me afleidde van de tranen die in mijn ogen prikten. Ik wendde mijn blik af, zweeg, beet op de tong. En kneep de woede van me af. Eenmaal heb ik, huilend, schoorvoetend toegegevn dat ik me gekwetst voelde, bij iemand bij wie ik me het meest veilig voelde. Het was een ongelooflijke stap voor mij.
'Dat kwetst me, als je dat zegt...'
'Ik word ook wel eens gekwetst,' was het antwoord.

Sindsdien is het stil.

Jacqui | 26-09-2009 | 19:36 | Link | Reacties (1)