Fragmenten van Eeden

Dus.

Aan de stille
Ooit gewaardeerde, maar nu stille. Ik was op een helling van sissende woede. Een tijd lang, een lange tijd. Ik rolde de woede  verder in. Liefde was er nooit, dus er is niets om te verbreken. En toch. Sinds je de waarde van geld kent, ben je de waarde van vriendschap uit het oog verloren. In jou komt het niet op ook naar iets anders te kijken dan een spiegel. Jij en ik waren ooit op dezelfde plek, maar nu mijlenver uit elkaar. Jij was ooit een pilaar in mijn leven, een steunmuur van mijn huis. Nu blijk je slechts van karton. Hol. Ooit kon ik niet buiten jou. Nu is het een belasting je te woord te staan. Te vaak heb je me nu in mijn maag gestompt. Niet door me te misbruiken zoals anderen vroeger. Niet door me te kleineren, domineren.
Maar simpelweg door me te negeren, en door me te behandelen als iemand die wel luistert en je problemen voor je oplost. Ik ben ook een volwaardig mens.
Ik wil niets  verbreken, dat klinkt zo definitief. Maar als het verbroken zóu zijn, denk ik niet dat ik je missen zou.

Jacqui | 15-01-2010 | 21:04 | Link | Reacties (1)