Fragmenten van Eeden

Andere dag, ander verhaaltje

En wat er vandaag ineens gebeurde? Ik liep buiten, en in plaats van dat ik naar de grond keek, keek ik omhoog en om me heen. En ik zag dat er zoveel was om opgemerkt te worden! Waarom keek ik altijd naar de grond? Ik glimlachte en besefte dat ik het vaker moest doen want ik voelde het direct; een soort van energie, warmte... En op datzelfde moment voelde ik mijn voeten die de grond raakten en zelfverzekerd hun stappen zetten, de weg kozen. Ik voelde me groot, groter dan ooit eigenlijk. Ik voelde welk stukje van de aarde mijn lichaam in beslag nam, door daar gewoon te lopen, en ik vond dat dat gerechtvaardigd was, dat ik dat mocht. Ik glimlachte nog een keer, en nog een keer en het voelde alsof de wereld helemaal van mij was. Als je me toen had gevraagd hoe het met me ging, had ik waarschijnlijk gezegd; 'Best goed eigenlijk. Nee, goed. Het gaat heel goed.'

Jacqui | 09-10-2009 | 21:22 | Link | Reacties (0)